W wyborach samorządowych od lat powtarza się ten sam mechanizm. Mieszkańcy deklarują, że chcą ludzi kompetentnych, odważnych i przygotowanych do działania, ale gdy przychodzi dzień głosowania, bardzo często zwycięża nie doświadczenie, wiedza czy umiejętność pracy na rzecz wspólnoty, lecz zwykła ludzka sympatia. Ktoś jest miły, ktoś jest znany, ktoś potrafi się uśmiechnąć, przywitać, zagadać pod sklepem albo poklepać po ramieniu podczas lokalnego festynu – i to już dla wielu staje się wystarczającym argumentem, by powierzyć mu mandat radnego.

Kiedyś lokalną politykę uprawiało się na festynach, zebraniach osiedlowych i podczas dyżurów radnych. To tam ścierały się poglądy, tam padały pytania, tam rodziły się spory – często ostre, ale jednak osadzone w realnym spotkaniu z drugim człowiekiem. Dziś coraz częściej areną lokalnej polityki stają się media społecznościowe. To właśnie tam, zza ekranu telefonu lub komputera, użytkownik – nierzadko ukryty za fałszywym profilem albo anonimowym kontem – próbuje, ku uciesze internetowej gawiedzi, zniszczyć wizerunek drugiej osoby.

Ostatnio poznaliśmy kandydata Prawa i Sprawiedliwości na przyszłego premiera, którym został były minister edukacji i szkolnictwa wyższego Przemysław Czarnek. W swoim pierwszym wystąpieniu, które wygłosił on po ogłoszeniu jego nominacji przez partię, szerszym echem na pewno odbiją się dwa słowa „OZE, sroze”. Postaram się przyjrzeć temu z perspektywy kogoś, kto z fotowoltaiką ma do czynienia w praktyce.