Nie trzeba głosować na danego kandydata, popierać jego poglądów ani zgadzać się z podejmowanymi przez niego decyzjami, aby okazywać szacunek Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem w przestrzeni publicznej, również tej lokalnej, coraz częściej pojawiają się określenia, które trudno uznać za element merytorycznej dyskusji. „Ćpun”, „złodziej”, „krętacz”, „sutener” – to słowa, które nie powinny zastępować argumentów w debacie o najważniejszym urzędzie w państwie. Szczególnie niepokojące jest to, gdy podobny język pojawia się w wypowiedziach osób, które na co dzień deklarują walkę z hejtem.

Transparentność stała się jednym z najczęściej przywoływanych haseł w samorządowych sporach. Opozycja domaga się większej jawności, przedstawiciele władz przekonują, że działają zgodnie z przepisami, a mieszkańcy obserwują kolejne wymiany argumentów. Tylko czy rzeczywiście mamy do czynienia z brakiem transparentności? A może coraz częściej samo oskarżenie o jej brak staje się narzędziem politycznej walki?

Przez lata samorząd miał pewną przewagę nad wielką, ogólnopolską polityką. Oczywiście także tutaj nie brakowało konfliktów, ostrych sporów, wzajemnych pretensji, koalicji i politycznych rozstań, ale na końcu bardzo często trzeba było usiąść przy jednym stole i zdecydować o remoncie ulicy, szkole, komunikacji miejskiej, podatkach czy kolejnej inwestycji. W Policach również nie zawsze było spokojnie, jednak lokalnej polityce wielokrotnie udawało się uniknąć prostego przeniesienia podziałów znanych z Warszawy. Coraz częściej można jednak odnieść wrażenie, że ten bufor zaczyna znikać, a wraz z nim do samorządu przenika sposób prowadzenia debaty dobrze znany z najbardziej spolaryzowanej części ogólnopolskiej polityki i mediów – nieważne, czy z TVP, TVN, wPolsce24 czy Republiki.

Demokracja daje nam prawo do patrzenia władzy na ręce. Do zadawania trudnych pytań. Do krytykowania burmistrza, wójta, starosty, radnego, posła czy ministra. Do oceniania ich decyzji, wydawanych pieniędzy, składanych obietnic i sposobu sprawowania funkcji. Nie trzeba mieć zgody władzy, żeby powiedzieć, że coś robi źle.

Internet zmienił dziennikarstwo lokalne. Dzisiaj, żeby napisać o tym, co wydarzyło się w Policach, Dobrej, Kołbaskowie czy Nowym Warpnie, teoretycznie nie trzeba nawet tam być.

Jeszcze kilka lat temu lokalnego polityka można było poznać po tym, że niemal wszystko musiał pokazać na Facebooku. Dziś coraz częściej można go poznać po czymś innym – po tym, że bez ChatGPT trudno mu sklecić kilka własnych zdań.

Polityka lubi mocne hasła. Im bardziej kontrowersyjne, tym większy zasięg. Problem zaczyna się wtedy, gdy chęć zwrócenia na siebie uwagi wygrywa z odpowiedzialnością za słowa.

Jeszcze kilkanaście lat temu lokalne media kojarzyły się przede wszystkim z gazetą kupowaną w kiosku. Dziś wiadomości docierają do nas przez komputer, telefon, media społecznościowe i internet. Zmieniła się technologia, ale jedno pozostało niezmienne – mieszkańcy nadal chcą wiedzieć, co dzieje się tuż obok nich.